Aan de voet van het statige Taigetos-gebergte, net buiten het bedrijvige dorp Xirokámbi, hebben we afgesproken met Tákis en zijn schaapskudde. We lopen door de olijfgaarden naar de schaapskooi en verwachten daar wat clichématig een oude man met baard, een bastoúni (wandelstok) en een klein laag gebouwtje met golfplaten op het dak. Εen paar grote blaffende honden om het te bewaken. Maar dan vallen we van de éne verbazing in de andere. Tákis is een jonge man, ergens achter in de twintig. Een sportief type, met een modieus sjaaltje om de hals. Een ruime, hoge en kraakschone stal. Een melkmachine die op Texel niet zou misstaan. En, o ja, één vriendelijke hond, die zich graag door ons laat aanhalen.
Naast het melken en verzorgen van 120 schapen moet Tàkis ook 1050 olijfbomen onderhouden. Die vragen ook om voortdurende zorg en aandacht. In de hete zomermaanden moeten ze dagelijks water krijgen en de olijven bovenin de takken moeten zoveel mogelijk zonne-uren maken. Ze moeten op tijd worden gesnoeid, behoed worden voor ziektes en bemest. Door toenemende en aanhoudende droogte wegens klimaatverandering is dit een extra grote uitdaging.
Tàkis is vastbesloten dit werk van zijn vader voort te zetten. Maar de prijs die hij per liter olijfolie krijgt, is bedroevend laag. Daarom is hij op zoek naar iemand die de olie in zijn pure vorm voor hem kan verkopen. Het liefst in het buitenland. Zodat hij weet dat het goed terecht komt en niet vermengd zal worden met andere producenten of verkocht zal worden als Italiaanse olie. Hij is apetrots op de kwaliteit van zijn eigen pure, biologische olie.
/
Gepassioneerd vertelt Tákis ons over zijn 120 schapen en hun verzorging. Dat hij van iedere schaap apart het karakter kent. Hoe ze het liefst gemolken wordt, wanneer ze lammetjes heeft gehad en hoe vaak. Hun comfort is cruciaal, want hoe meer ontspannen ze zijn, des te meer melk ze geven. “Rust, reinheid en regelmaat staan voorop voor deze meisjes”, zegt hij. En deze schapen blaken van gezondheid, dat zien we er aan af.